Kermisweekend St.-Antoniusparochie

De bloemenhulde voor onze overleden vissers is altijd het hoogtemoment van de vissersmis

Het patroonsfeest van de Sint-Antoniusparochie op 13 juni was traditiegetrouw weer aanleiding voor een druk kermisweekend op de Vuurtorenwijk. Dat begon in feite al vrijdagmorgen toen de fototentoonstelling van het Davidsfonds in de kerk open ging. Deze tentoonstelling over “De jaren 70 door de lens van Herman Defurne” was ook zaterdag en zondag te bezichtigen en werd door een duizendtal mensen bezocht.

Het bestuur van het Davidsfonds organiseert ieder jaar een fototentoonstelling in onze kerk

Het hoogtepunt van het kermisweekend was natuurlijk de vissersmis op zondag met de traditionele bloemenhulde aan het gedenkteken van de vissers van de parochie “die op zee bleven”. Deze mooie viering werd op punt gezet door de liturgische werkgroep. Voor de muzikale omkadering zorgden organist Dirk Decoene, het Sint-Antoniuskoor en het kinderkoor van het Onze-Lieve-Vrouwecollege. Leerlingen van het 3e en 4e leerjaar van het college brachten een mooie evocatie, leerlingen van het zesde leerjaar kwamen vendelzwaaien. De Last Post veroorzaakte weer rillingen in de kerk.

Het 6e leerjaar van OLVO bracht een mooi slotmoment
Kinderen van het O.-L.-Vrouwecollege brachten een mooie evocatie
En we eindigden met het visserslied en een processie met het beeld van St.-Antonius

’s Morgens hadden de vroege vogels van de KWB al een rits andere vroege vogels meegenomen op dauwtrip. Vanaf 7.30 u. serveerden de vrijwilligers van Oxfam-Wereldwinkels – ook geen langslapers – een (h)eerlijk ontbijt voor bijna 180 man.

Een (h)eerlijk ontbijt georganiseerd door onze vrijwilligers van Oxfam-Wereldwinkel
Ook de wereldwinkel stond tussen de vele kraampjes van de rommelmarkt met een heuse stand van eerlijke handel

Na de Vissersmis was er ook nog een reeks initiatieven waarvan de opbrengst bestemd was voor het onderhoud van zaal Vuurtoren: vrijwilligers van de KWB en van de fietsploeg hielden een “vissersbar” open, OKRA bemande de koffiebar en zorgde voor belegde broodjes, Lieve Melis en Marie-Rose Vanhercke brachten zelfgebakken pannenkoeken aan de man, en Milo en Gerda Cassiman bakten visjes.

OKRA-vrijwilligers verkochten belegde broodjes
Barkeepers van onze KWB (vissersbar in de tent aan zaal Vuurtoren)
Was het weer misschien niet super dit jaar, de belangeloze inzet van velen bracht toch weer warmte en zon op de parochie.

(Leo Coulier)

Duynewake 2018 – ‘Storm voor de stilte’

Vissersmis aan de Visserskapel (foto Dennis Vercnocke)

De federatie Bredene-Vuurtoren organiseert tweejaarlijks een DUYNEWAKE in de traditie van zeezegeningen aan de Belgische kust. Voor 2018 vindt deze plaats op zaterdag 7 juli. Een ganse ploeg is al maanden achter de schermen druk bezig met de voorbereiding. Drijvende kracht achter deze happening is Johan Vervaeke, parochieassistent. Hij vertelt ons waar de Duynewake voor staat.

“De Duynewake is een beetje de vreemde eend in de bijt aan de kust en is niet zomaar een traditionele zeewijding. Het is een evenement met een boodschap, christelijk geïnspireerd, maar zeker toegankelijk voor een ruimer publiek. Naast de eucharistieviering in de Visserskapel, waarbij we de overleden vissers en zeelieden herdenken, en de zegen over de zee aan het strand, willen we via een thema mensen raken en aan het denken zetten. Zo kozen we dit jaar voor ‘Storm voor de stilte’, geïnspireerd door het Bijbelse verhaal van de storm op het meer. Op een eigentijdse manier proberen we dit te hertalen naar vandaag.”

“Hebben jullie dan geen geloof?”
Jezus gaat met zijn leerlingen het meer van Galilea op. Ze komen met hun boot terecht in een hevige storm. Zelfs de ervaren vissers onder hen weten met hun angst geen blijf. En Jezus ligt rustig te slapen op het achterdek. In paniek maken ze Hem wakker. Jezus steekt zijn handen uit over de golven en roept: “Stil”. Hij kijkt zijn leerlingen aan en zegt: “Waarom zijn jullie zo bang geweest? Ik was er toch. Ik laat jullie nooit in de steek.”

“Dit verhaal gaat terug op de eerste christenen,”, duidt Johan het thema verder, “die, na Jezus’ dood, af te rekenen hebben met bedreigingen en vervolgingen. Ze zijn bang en voelen zich als een klein bootje midden de storm van vervolging. Ze voelen zich in de steek gelaten. Marcus, die dit verhaal neerschreef, wilde net die mensen een hart onder de riem steken. “Geloof. Heb vertrouwen. Er is Iemand die je steunt en om je geeft.” Dit verhaal is ook vandaag nog steeds actueel. Heel wat mensen voelen zich bedreigd en vervolgd omwille van hun ras, geaardheid, politieke en religieuze overtuiging. Zij leven in angst en onzekerheid. Mensen die, net als de eerste christenen toen, hopen op een reddende stem of een uitgestoken hand, mensen die hopen dat het goed zal komen, dat er iemand is die om hen geeft.”

“We hebben ongelofelijke haast…”
“Maar… er is meer.” gaat Johan verder. “Ook in ons eigen leven kan het razen en stormen. We leven in een jachtige, consumptiegerichte maatschappij van ‘nooit genoeg’ en ‘druk-druk-druk’. We moeten constant keuzes maken en ‘mee-zijn’. Onze boot loopt vol en we dreigen ten onder te gaan aan zenuwen en stress. Hoe herkenbaar is dan de angst, de paniek en de roep van de leerlingen in ons leven. Het verhaal van de storm is dan misschien bedoeld als metafoor van het leven, een symbolisch verhaal over het leven van dé mens, van ieder van ons.

Hoe kunnen we deze storm tot bedaren brengen, hoe komen we tot rust, waar vinden we ‘stilte’ in een samenleving waar ‘het druk hebben’ een graadmeter voor succes is en waar we constant van hot naar her rennen om zeker niets te moeten missen?

“Zwijg en wees stil”
“En Jezus ligt te slapen, alsof het hem allemaal niet kan schelen. Maar juist aan deze slapende Jezus moeten we een voorbeeld nemen. Hij kan slapen, terwijl zijn leerlingen in paniek geraken. Hij heeft vertrouwen in Gods nabijheid en dat kan door geen enkele orkaan aan het wankelen gebracht worden. De stormen zijn er. Er is niet veel aan te doen. We moeten er doorheen. Maar we zullen het zelf moeten doen, met een rustig vertrouwen durven opstaan en tegen de stormen die ons bedreigen durven zeggen: “Zwijg en wees stil!”

Net die stilte, die rust zijn we kwijtgeraakt. Van de vroege ochtend tot de late avond leven we in lawaai. Daardoor lopen we gevaar te vergeten wat de grote betekenis is van rust en stilte. Die stilte hebben we nodig om de juiste balans te behouden in ons stormachtig leven. Durven we die stilte op te zoeken? Of zijn we bang van de stilte?

Een hoopvolle boodschap
Met dit thema wil de Duynewake je meenemen in een verhaal van vertrouwen, hoop en geloof dat er midden de stormen in ons leven oasen van stilte te vinden zijn. Stilte die ons kan helpen om de golven tot bedaren te brengen, om weer vaste grond onder de voeten te krijgen. We hopen dat de diepere zingeving van dit thema ook jou mag raken, gebracht in een spektakel met dans, muziek en poëzie bij de vloedlijn. Een hoopvolle boodschap in stormachtige tijden.

Programma
We starten om 16 u. met animatie voor kinderen en jongeren. Na de vissersmis om 18 u. trekken we naar het strand voor de evocatie die start om 19.30 u. Hier geven we in een visueel spektakel het Bijbelse thema een hedendaagse invulling en vragen we de zegen over ons en over de zee en al wie haar bevaart. Nadien is er gelegenheid tot ontmoeting in de Klemskerkestraat waar ambachten en hobby’s rond zee en visserij het decor vormen. Om 21 u. treedt Follia! op in een mix van folk, rock en jazz. Er is gelegenheid tot het proeven van lekkers uit de zee en tijd voor een fijne babbel.
Dé blikvanger op het terrein wordt ongetwijfeld de ‘tunnel’. Met stukjes film en foto’s nemen we je mee op een audiovisuele wandeling doorheen ‘STORM’ en ‘STILTE’. Verder is er een creatieve inbreng van leerlingen uit de scholen van Bredene rond het thema.

We nodigen jullie graag uit om mee te komen ‘proeven’ van een ‘zin’volle Duynewake en het is bovendien… gratis toegankelijk. Duynewake 2018 is een organisatie van de federatie Bredene-Vuurtoren i.s.m. de gemeente Bredene. Meer info op www.duynewake.be of via Johan Vervaeke, parochieassistent.

 

 

Chiro Speelvogels en Chiro Noorderwind gaan deze zomer op kamp!

Enkele leiders op verkenning in Eigenbilzen

Chiro Speelvogels (de jongenschiro) en Chiro Noorderwind (de meisjeschiro op de Vuurtorenwijk) trekken zoals ieder jaar op het einde van augustus op bivak. De jongens van 10 tot 20, de meisjes van 20 tot 29 augustus. Hun adres: Moorshof, Gellikerweg 4, 3740 Eigenbilzen. Verlangend kijken ze nu al uit naar enkele kaartjes van familie en vrienden… Beide groepen gaan steeds na elkaar en gebruiken hetzelfde kampmateriaal en kampthema. We verblijven er op een prachtige bivakweide aan het Albertkanaal, diep in Limburg, op een plek waar we ons weer thuis zullen voelen zoals wellicht nergens elders!

Enkele leidsters op de grote bivakweide

Dankviering na eerste communie en vormsel

Tijdens de homilie in Bredene-Dorp gaf priester Nikolaas op een eigentijdse wijze invulling aan het begrip Drie-Eenheid waaraan de ganse geloofsgemeenschap actief kon deelnemen © Johan Vervaeke

Gelukkig gingen toch een aantal eerste communicanten en gevormde jongeren in op onze uitnodiging tot het bijwonen van de dankviering in beide parochies. Het was een prettig weerzien waarbij we ‘dankjewel’ wilden zeggen aan elkaar en aan God, Hij die is Vader, Zoon en heilige Geest. Het thema van de Drie-Eenheid kwam tijdens de viering uitgebreid aan bod tijdens het openingswoord, het verhaal en de homilie. Priester Bjorge in ’t Sas en priester Nikolaas in ’t Dorp deden dat elk op hun manier. Ook nu werden de gevormden en de eerste communicanten uitgebreid bij de viering betrokken. Met een tekstje, enkele liedjes of het aanbrengen van de gaven stonden ze nog even in de kijker. Even… of krijgt dit voor sommigen een staartje? “Ons vormsel mag geen einde zijn”, klonk het uit de mond van de jongeren. Ook de kinderen die hun eerste communie deden werden op het einde van de viering uitgenodigd om, samen met hun ouders, af en toe eens binnen te stappen in het huis van God, waar ze altijd welkom zijn. Tijdens het glaasje achteraf klonken woorden van dank voor de voorbije feestelijke vieringen. Een warm gevoel houden we eraan over… en dit had niet enkel met het mooie weer te maken! Hierbij nog eens een ‘dikke merci’ aan allen die een jaar lang met deze jongens en meisjes op weg gegaan zijn.
Hieronder vind je de homilie zoals die ‘gerapt’ werd door priester Nikolaas.

In de naam van de Vader, de Zoon en de H. Geest,
zeggen wij dank nu om het meest
Voor dit gezelschap klein en groot
voor eerste communie, het heilig brood

Het heilig vormsel, rond 12 jaar
geeft je kracht om te zorgen voor elkaar
Leer dank je zeggen, dat is goed
een echte christen zit het in het bloed

Voor alle mensen die zorgden voor het feest
een mooie herinnering is het nu geweest
Met de parochie deden ze hun best
ze zijn gelovig, dus God doet al de rest
Hij is een Vader die ons bemint
Hij is het einde en het begin
Hij is de Zoon die alles leert
Hij geeft je kansen, ook al loop het eens verkeerd.
Hij is de Geest die alles leidt
Als je naar Hem luistert, heb je minder spijt
Door het doopsel woont Hij in je hart
Een kind van God, dat is toch wel apart
Dus dank voor alles, God en mensen saam,
voor bloemen en de zon, die ons verder doen gaan
Straks na de mis, heffen we het glas
we danken voor de vriendschap en alles wat er was.
Zo gesproken is het dus opnieuw een feest
dank zij de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.