Lezingen bij de vijfde zondag door het jaar B

Lezingen bij de vijfde zondag door het jaar B

5 februari 2021 Uit Door decaproen@hotmail.com

Lijden, pijn, verdriet… het kan een mens tot wanhoop drijven… hem doen uitschreeuwen: “Waarom toch? Waaraan heb ik het ver­diend?” De liturgie van vandaag zoomt met de eerste lezing in op het lijden van de mens. De tekst vertolkt de klacht van de mens die het even niet meer ziet zitten. Job is het prototype van de mens die lijdt en er niets van begrijpt. Tegenover zoveel uitzichtloosheid presenteert Jezus zijn boodschap: Hij stapt naar zieke en lijdende mensen toe, neemt ze bij de hand en doet hen opstaan. Het genezende aspect van de bediening van Jezus bewijst dat hun lijden God niet koud laat. Jezus’ opdracht om het evangelie te verkondigen krijgt dan weer zijn weerklank in de brief van Paulus, waar hij vertelt dat het zijn plicht is Gods Woord te blijven prediken zodat zoveel mogelijk mensen gered zouden worden.

Woordje van de bisschop bij het Evangelie

Bezinning rond het beeld ‘Job’ van Toni Zenz

De negentigjarige Duitse kunstenaar, Toni Zenz, is een man die zelf de weg van lijden, onrecht en beproeving is gegaan. Hij is een behoedzaam man, van weinig woorden maar met des te meer zeggingskracht. In zijn beelden herken je holten van verdriet, maar veel meer nog bijzonder tedere en helende gebaren.

Het beeld ‘Job’ toont de lijdende mens in zijn naakte werkelijkheid. Gebroken en uitgehold, schreeuwt heel zijn verschijning het uit: ‘God wat doet Gij toch met mij?’ De ultieme vraag, die altijd open blijft.
‘Nur der Kopf nach oben’ zegt Zenz. Job heeft alle kracht verloren, kan niets meer, behalve opkijken, weg van zichzelf. Mond, ogen en oren open. Gericht op het enige wat overblijft: diegene die het leven heeft gewild. Diegene met het laatste woord. Maar onzichtbaar… Het is toch merkwaardig dat mensen in hun wanhoop blijven bidden, smeken, vragen… zoals een kind doet tot zijn moeder en zijn vader. In de diepste ontreddering zoekt een mens wanhopig naar de oorspronkelijke geborgenheid.

Het lijden, meer dan andere omstandigheden, brengt ons bij de vraag naar God en dwingt ons om fundamentele keuzen te maken. Je kan het lijden zien als onrecht. Of je kan je hart open houden voor wat groter is dan dit bestaan. Dat is de ruimte waarin we het mysterie van het leven betreden, de ruimte die nodig is voor God. Als wij het kinderlijk vertrouwen bewaren dat God aanspreekbaar blijft, dan zullen wij Hem uiteindelijk ook kunnen ervaren als degene die luistert, die een zelfde machteloosheid kent en die met je meegaat. De blijvende, nabijer dan een mens kan zijn. Want God zal nooit een mens loslaten, wanneer die mens Hem niet loslaat. ©Filosofenfontein

Lied Van Job · Trijntje Oosterhuis
https://www.youtube.com/watch?v=8KHUqnoDbYs&ab_channel=TrijntjeOosterhuis-Topic

Ga ik slapen dan denk ik, wanneer wordt het dag
Als ik opsta dan denk ik, wordt het ooit avond
Dan wordt het avond, nacht
En eindeloos duurt het

Ga ik denken dan vind ik geen reden, geen recht
Als ik woorden vind, smeek ik om waarheid, ze zwijgen
Dan keer ik in mijzelf
En vloek mijn geboorte

Komen vrienden mij troosten met God en kom op
God almachtig, rechtvaardig, ja die
Ja die ken ik, die er niet is als mensen worden vernietigd.

Dooft de brand in mijn keel, de hel in mijn hoofd
Wie kan mij bedaren, wie moet ik vertrouwen.
Ik wil nog leven
Laat me komen wat komt

Ga ik slapen dan denk ik wanneer wordt het dag
Als ik opsta dan denk ik, wordt het ooit avond
Dan wordt het avond, nacht
En eindeloos duurt het…
(Huub Oosterhuis – Tjeerd Oosterhuis)

Gebed bij de geestelijke communie
Heer Jezus,
ik dank U voor uw Woord van Leven
waarmee Gij mij hebt gevoed.
Graag zou ik U ook ontmoeten
in de communie, uw Brood van Leven,
maar dat is nu onmogelijk.
Daarom bid ik:
aanvaard mijn verlangen
om hecht verbonden te zijn met U.
Kom met uw liefde in mijn hart
en laat mij niet vergeten
dat uw Geest in mij woont.
Wees Gij in mij, opdat ik blijf in U, mijn Heer en mijn God.
Amen.

Genezend nabij
Jezus is niet uit op spektakel.
Hij is niet op zoek naar aanzien.
Het enige ‘bovenaardse’ dat Hem kenmerkt,
dat is zijn biddende houding.
Deze loopt als een rode draad
door heel zijn leven.
Daaraan ontleent Hij zijn kracht
in goede en in kwade dagen.
In woord en daad toonde Hij
hoe God mensen nabij wil zijn.
Namens God reikte Hij mensen de hand
en deed hen opstaan tot nieuw leven.
Hij hielp mensen er weer boven op,
zodat zij op hun beurt
konden toekomen aan dienstbaarheid.
Een goed woord, een handreiking,
waren daarvoor voldoende.
Zo liet Hij aan mensen zien,
dat God hen alle goeds gunt.
Hij is een bron van kracht
om staande te blijven in het leven.
Hij is nabij als een moeder
als het kwaad goede mensen treft.
Hij buigt zich naar mensen toe.
Zijn naam is liefde en licht,
genezende aanwezigheid.
Dat is ook de Boodschap van Jezus:
God is een levende handreiking
aan ieder van ons.
(naar Wim Holterman osfs)

Ondanks zijn inzet voor de Blijde Boodschap, trekt Jezus zich af en toe terug om in de stilte, in eenzaamheid te bidden. Naar zijn voorbeeld moeten wij misschien nu en dan een stap opzij zetten, weg van onze dagelijkse drukdoenerij, en even voorrang geven aan stille tijd met God.
Ook al is de nacht nog zo donker, God zegt: “Ik ben bij je”. Deze boodschap wordt vertolkt in het lied ‘Stilte’. Dit lied wordt prachtig gezongen door Kithara in de Nieuw Jeruzalemkerk in Emmeloord.
https://www.youtube.com/watch?v=aYzzGYdi4fA&ab_channel=NederlandZingt

De Bijbelteksten zijn ontleend aan De Nieuwe Bijbelvertaling, © Nederlands Bijbelgenootschap 2004.
De korte inleidingen op de lezingen zijn ontleend aan Evangelielezingen voor de zondagsviering volgens de Lectio Divina, uitgegeven door Vlaams Bijbelgenootschap, © United Bible Societies 2008.