Mijn tocht naar Rome gaat verder, na mijn vorige tocht nu alweer enkele maanden geleden. Maar voor ik echt opnieuw op weg ga, wandel ik eerst even binnen bij pa en ma om hen een gelukkige Vaderdag te wensen. Zo’n moment wil ik niet overslaan. Ik vertrek trouwens met een goed gevoel na de viering in Bredene-Dorp, waar het Sint-Rikierskoor prachtig heeft gezongen. Na mijn bezoek aan vader en moeder, vertrek ik in twee etappes richting Italië, waar ik op maandag aankom bij het huisje dat voor een kleine week mijn uitvalsbasis zal zijn.
Het vergt wat zoekwerk, en de laatste kilometers gaan over hobbelige grindwegen zonder enige bewegwijzering, maar uiteindelijk bereik ik het huis. Geen mobiel bereik – de stilte is hier bijna tastbaar – maar gelukkig is er wél internet. Dat maakt het mogelijk om berichten te sturen en te bellen via het web. Zo blijft het contact met het thuisfront toch behouden.
Ik ben er te gast bij Stefano, een gepensioneerde verpleger, en zijn Oekraïense vrouw Natalia. Zij leiden een eenvoudig en teruggetrokken leven in harmonie met de natuur, met biologische groententeelt en een warm hart voor gasten. Ze hebben van hun afgelegen stekje een gezellige plek gemaakt, ver van de drukte, om echt tot rust te komen. We praten af en toe, maar ook niet dagelijks, want zij moeten de boel draaiende houden en hebben hun kinderen op bezoek en ik heb toch ook een vijftal etappes van mijn tocht gepland om af te leggen.
Gelukkig liggen er in de buurt van de meeste etappepunten treinstations, zodat ik niet telkens de fiets nodig heb. Mijn grote doel blijft: Lucca bereiken. Tijdens een volgende vakantie hoop ik de oversteek te maken over de Apennijnen, richting de kuststreek en deze stad met honderd kerken, en zo verder via San Gimignano met zijn vele torens tot in Siena.
Onderweg bezoek ik ook enkele prachtige steden. Piacenza bijvoorbeeld, met zijn gezellige pleinen en de Sint-Sixtuskerk. Daar hingen oorspronkelijk de twee bekende engeltjes van Rafaël – u kent ze vast wel – als onderdeel van een schildering van Maria met het kind Jezus. Ook Fidenza, Fornovo en Bardone zijn indrukwekkend: kerken en kathedralen in sobere maar krachtige romaanse stijl, met beelden en architectuur die getuigen van een diep geloof. Op twee avonden mag ik, ondanks een late aankomst, toch nog even binnen. Een vriendelijke kerkbediende opent speciaal voor mij de deur. Zo’n kleine gebaren maken een groot verschil onderweg.
De laatste avond van mijn verblijf zal ik niet snel vergeten. De zon heeft mij al die dagen vergezeld, maar plots trekken er donkere wolken samen boven de stad waar ik nog snel enkele boodschappen doe. Op weg naar mijn verblijf barst een zwaar onweer los. De bliksem schiet rondom mij door de lucht. Ik weet wel dat een auto veilig is bij onweer, maar helemaal gerust ben ik er toch niet op. Gelukkig geraak ik veilig op mijn bestemming, al wacht daar nog een verrassing: de badkamer is overstroomd, en ik moet uitwijken naar een ander bed. Gelukkig is dat het ergste wat me overkomt. De stroom is hersteld en ik kan thuis een bericht sturen om te vertellen wat er is gebeurd en hen gerust te stellen.
De volgende ochtend vertrek ik heel vroeg voor de terugtocht naar België. Het weer is droog, geen onweer meer – alleen een flinke file rond Brussel, door een betoging tegen de oorlog in Gaza. Maar ook dat laatste obstakel neem ik erbij, met een glimlach en wat goede muziek op de radio.
En zo sluit ik weer een stukje van mijn pelgrimstocht af. Stilaan komt het doel dichterbij. En tegelijk groeit het verlangen om verder te gaan, om weer medepelgrims te begroeten met de woorden die onderweg zoveel betekenen: Buon cammino!
(priester Nikolaas)
