Op maandag 16 juni trokken we met een kleine, maar hechte groep van vijf, priesters en diakens samen, op jaarlijkse uitstap. Pedro, de Mexicaanse salesiaan die actief is in Oostende, kon er jammer genoeg niet bij zijn. Zoals traditie het wil, startte onze dag vroeg: om 9 uur verzamelden we op het perron. De treinreis – anderhalf uur en wat meer – vloog voorbij dankzij de warme gesprekken, het bijpraten en de verbondenheid onder collega’s.
Onze bestemming dit jaar: het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen (KMSKA), een parel van kunst en architectuur die na elf jaar renovatie in 2022 opnieuw de deuren opende. Onder een stralende zon wandelden we de anderhalve kilometer van station Antwerpen-Zuid naar het museum, dat ons verwelkomde met open armen en – na de restauratie – met 40% meer tentoonstellingsruimte dan voorheen.
Onze eerste halte binnen het museum was de tijdelijke tentoonstelling “Nachtreis” van Hans Op de Beeck (te bezoeken tot 17 augustus). Deze Belgische kunstenaar uit Turnhout, vader van vier en woonachtig in Anderlecht, is een waar multitalent. Hij maakt beelden, films, aquarellen, schrijft theater, regisseert opera’s en is docent in het deeltijds kunstonderwijs.
(Lees verder onder de foto)
Zijn werk in “Nachtreis” sprak ons diep aan: het grijsgestoffeerde universum waarin kinderen spelen, volwassenen verstillen en boeken zich opstapelen omhuld met een haast sacrale uitnodiging tot ingetogenheid. We wandelden door donkere kamers vol tederheid, schoonheid en melancholie. De beelden – zoals een meisje dat zeepbellen blaast of ligt te slapen op een sofa of een vlot, een paaldorp met lichtjes die menselijke aanwezigheid verraden, dansende en boksende volwassenen in een moment van rust of verslagenheid – riepen niet enkel herkenning op, maar lieten ons ook nadenken over de reis die we allen maken in het leven. Op die reis veranderen we, denken we na, komen we in contact met de dood. Het is dan ook niet te verwonderen dat vlinders, sigarettenpeuken in asbakken, en skeletten als symbolen deel uitmaken van het parcours. Alles was met zorg en toewijding zelf zo geplaatst door de kunstenaar.
(Lees verder onder de foto)
De tentoonstelling eindigde in een filmruimte met de betoverende korte film Staging Silence (2019), waarin landschappen en interieurs op magische wijze tot leven kwamen met eenvoudige materialen als watte, peper, zand en zelfs pralines. De sfeer was tegelijk verstild en universeel, gedragen door speciaal gecomponeerde muziek (ook tijdens de andere momenten van het bezoek).
Na deze intense beleving genoten we van een heerlijke lunch in het Grand Café van het museum. Met koffie en een koekje sloten we dit rustmoment af, waarna we ons opnieuw onderdompelden in het rijke vaste aanbod van het museum. Hoogtepunten waren onder meer “De Intrige” van James Ensor, “De Aanbidding van de Wijzen” van Peter Paul Rubens en het magische “Madonna met cherubijnen en serafijnen” van Jean Foucquet.
Rond 16 uur vatten we voldaan de terugreis aan. Het was een dag van schoonheid, ontmoeting en bezinning — een ware ‘nachtreis’ bij daglicht.
We kijken nu al uit naar de volgende editie, al zullen we die voor het eerst moeten beleven zonder onze deken, die recent benoemd werd tot vicaris-generaal en daardoor niet langer deel zal kunnen uitmaken van onze conferentiegroep. We wensen hem van harte alle zegen en inspiratie toe in deze nieuwe opdracht.
(priester Nikolaas)
