Deze zomer zette ik opnieuw enkele stevige stappen op mijn pelgrimstocht naar Rome. Vanuit de Apennijnen ging het verder langs Lucca tot in het Toscaanse Monteriggioni. Het weer was uitstekend, soms zelfs wat te warm, maar het pelgrimsritme – vroeg opstaan en meteen vertrekken – hielp om de hitte te vermijden.
Vaak begon mijn dag met een ritje op de vroege trein, waarna ik te voet verder trok. Dit keer verbleef ik in een echte pelgrimsherberg. Daar voelde ik me helemaal thuis: eenvoudig, gastvrij en verbonden met andere mensen die onderweg zijn. Zoals een man die reisde met zijn kat.
Onderweg kwam ik opnieuw heel wat moois tegen. In Luni ontdekte ik de resten van een oude Romeinse stad met prachtige mozaïeken en fresco’s. Lucca en Montepaschio lieten hun architectuur en cultuur zien, San Gimignano schitterde met zijn hoge torens en Monteriggioni bleek een klein, middeleeuws pareltje met stadsmuren die nog helemaal intact zijn. De natuur liet zich ook van haar mooiste kant zien: rivieren, pijnbomen, eekhoorntjes… én de vele marmerbedrijfjes die herinneren dat deze streek wereldberoemd is om het Carrara-marmer.
De Via Francigena is niet alleen een tocht door landschappen en steden, maar ook een weg van ontmoetingen. Zo had ik een boeiend gesprek met een Oostenrijkse lifecoach, werd ik aangesproken door een Carabinieri die niet mijn papieren wilde zien, maar wel mijn verhaal wilde horen, en ontmoette ik op de terugweg een Bosnische weduwe die al 46 jaar in Frankrijk woont en op weg was naar haar geboorteland om haar familie te bezoeken.
Ook mijn geloof gaat telkens met mij mee op deze tocht. Vaak loop ik onderweg een kerk binnen voor een stil gebed, en waar het kan woon ik de eucharistie bij. Het is altijd tof om eens de plaatselijke katholieke geloofsbeleving mee te maken. Wat me hier opviel, was dat de vrouwen de gezangen van de mis meezongen, maar geen enkele man. Dat hoorde er voor hen niet bij.
Het pelgrimeren helpt me om Gods onvoorwaardelijke liefde meer toe te laten: ik mag alle negativiteit bij Hem neerleggen en elke positieve ervaring omzetten in dankbaarheid. En niet te vergeten, de vele gelovige refreintjes die ik gebruikte bij het marcheren, geven mij het ritme en de vreugde om verder te stappen.
Ook praktisch was het deze keer anders dan anders: dit keer vertrok ik met de Flix-bus vanuit Brussel – een goede ervaring, al blijft slapen in de bus een uitdaging. En de tijd vloog zo voorbij. Alweer dichter bij de eindbestemming, al zal ik nog twee reizen moeten ondernemen, voor het zover is. Zo komt Rome steeds dichterbij. Stap voor stap groeit de weg, en tegelijk ook het gevoel dat deze tocht meer is dan kilometers maken: het is een pelgrimage van schoonheid, cultuur, stilte, natuur, ontmoeting en geloof.
(priester Nikolaas)
