Op 24 december 2024 opende wijlen paus Franciscus de heilige deur van de Sint-Pietersbasiliek in Rome en dit betekende de start van het Jubeljaar 2025. Tijdens dit Jubeljaar trokken heel wat groepen mensen op pelgrimstocht naar Rome. Zo stonden er 35 speciale events op de agenda, meestal voor een specifieke groep: kinderen, jongeren, grootouders, seminaristen, muziekkorpsen, koren, katholieke influencers, mensen in armoede, zelfs voor journalisten en acteurs/regisseurs…
Ook Kamino, de jongerenpastoraal in Vlaanderen, trok van 26 juli tot 3 augustus met heel wat misdienaars en (jonge) gezinnennaar Rome. Zij maakten op de heenweg een korte tussenstop in Turijn om daarna samen met alle Vlaamse jongerentezamen naar Rome te reizen als ware Pelgrims van Hoop.
(Lees verder onder de foto)
Matthias Van Laere is acoliet in de PE Maria Tenhemelopneming Mariakerke. Tevens is hij actief als catechist in de vormselwerking in St.-Jozef (Bredene-Sas). Hij nam deze zomer deel aan de bijeenkomst voor jongeren in Rome ter gelegenheid van het jubeljaar. Hieronder vind je een verslag van zijn ervaringen tijdens deze pelgrimage.
Turijn – Voorprogramma “Alla Speranza”
Op zondag 20 juli vertrokken we met een volle bus richting Turijn. ’s Avonds kwamen we aan in het Arsenal of Peace, een vroegere wapenfabriek waar nu een religieuze gemeenschap en gezinnen samenleven en steun bieden aan daklozen, vrouwen uit de prostitutie en anderen in nood. De eerste dag stond in het teken van aankomen, bekomen en een verkenning van de stad. We bezochten het graf van Don Bosco en het hart van de Salesiaanse familie.
(Lees verder onder de foto)
Il Cammino Don Bosco
De groep splitste zich vervolgens op: een deel bleef in het Arsenal voor een cultureel programma, en een ander deel, waaronder ikzelf, trok de wandelschoenen aan voor de Il Cammino Don Bosco, een pelgrimstocht langs belangrijke plaatsen uit Don Bosco’s leven. Onze tocht was halverwege – het officiële einde van Il Cammino Don Bosco – op de Colle Don Bosco, waar zijn geboortehuis staat en ook een indrukwekkende basiliek prijkt.
(Lees verder onder de foto)
Pelgrimeren is meer dan wandelen. De afstanden en de warmte vielen voor mij persoonlijk mee, maar pelgrim zijn doe je samen: elkaar mentaal dragen en onderweg gesprekken voeren, diepgaand of luchtig, met mensen die je soms pas net hebt leren kennen. Zwijgen was zeldzaam, maar een ‘opstapje’, een inhoudelijk moment tijdens de tocht, verplichtte ons om een uur te zwijgen, wat niet zo makkelijk was.
Na 115 km wandelen in 5 dagen daalden we opnieuw af naar Turijn, waar we hartelijk ontvangen werden door de ‘thuisblijvers’. Diezelfde avond kwamen ook gezinnen en misdienaars aan, die ons zouden vergezellen naar Rome. De volgende dag speelden we nog een stadsspel in Turijn, dat door ons groepje overtuigend gewonnen werd, gevolgd door de andere stapgroep. We hadden hiervoor blijkbaar nog meer dan genoeg energie over.
Rome – kamperen in de schaduw van het Vaticaan
In de vooravond arriveerden we in het Belgisch College, ons logeeradres voor de week. We sliepen er in tentjes in de tuin, op amper enkele kilometers van het Vaticaan. Een bijzondere ervaring!
Leven als pelgrim in Rome
Elke dag volgde een vergelijkbaar ritme. In de voormiddag was er telkens een inhoudelijk programma, vaak aansluitend met een eucharistie. In de namiddag verkenden we Rome en moesten we op zoek naar eten. De vaak lange rijen waren hierbij meestal een goed teken: daar kregen we als pelgrims eten met onze pelgrimspas. We bezochten de stad niet als toeristen, maar als pelgrims. Soms namen we wel een toeristische omweg. Zo maakten we op weg naar een Taizé-gebed toch even een klein ommetje langs de Trevifontein? Natuurlijk!
Sint-Pieter en de Heilige Deuren
Een van de georganiseerde momenten was het bezoek aan de Sint-Pietersbasiliek. Door de grote drukte – ja, er waren veel jongeren van over heel de wereld in Rome – waren we te laat om het Sint-Pietersplein op te geraken en konden we de lantaarn van de basiliek niet meer op, waar we een uniek uitzicht zouden hebben over Rome. , Wel kregen we een geleid bezoek en gingen door één van de Heilige Deuren. (Een tip van mij: neem geen gids in het Vaticaan als je als katholiek al wat voorkennis hebt). In de basiliek gaf de gids aan dat in het gangpad de lengtes van de basiliek van Koekelberg en de kathedraal van Antwerpen staan aangeduid.
Openingsviering van de jongerenweek
Na enkele uren aanschuiven en met veel doorzettingsvermogen stonden we op het Sint-Pietersplein voor de openingsviering. Na afloop verscheen Paus Leo – hij had tussen de kardinalen mee geconcelebreerd – op het plein voor een rondrit, het eerste van meerdere momenten waarop we hem van dichtbij zouden zien.
We bezochten ook andere belangrijke kerken, waaronder de Aartsbasiliek van Sint-Jan van Lateranen en de Basiliek van Santa Maria Maggiore, waar paus Franciscus begraven ligt. In beide kerken is er ook een heilige deur waardoor ik door drie heilige deuren ben gegaan. (Nog een tip: potten confituur in je rugzak kunnen voor problemen zorgen bij de beveiliging).
Er was ook een ‘Belgische’ avond waarbij ontmoeting centraal stond en dat begon met een eucharistieviering in een nabijgelegen basiliek aan het Belgisch College waar we met meer dan 500 jongeren samen vierden en aansluitend barbecueden bij ons in de tuin.
Tor Vergata – Slotwake en slotviering
De week eindigde op Tor Vergata, de plaats waar de Wereldjongerendagen in 2000 plaatsvonden. We trokken erheen in drie groepen: traag, gewoon en ‘de turbo’s’ (turbo mag je letterlijk nemen want nadien hoorden we “dat we wel wilden meegaan met jullie, maar dat jullie te snel weg waren”). Vanuit de metro was het nog zo’n 6 km stappen, begeleid door de civiele bescherming met waterverstuivers en noodrantsoenen. Zelfs een stuk autostrade was speciaal voor ons afgesloten. Voor de passerende automobilisten moet dit een indrukwekkend zicht geweest zijn, maar ook voor ons was dit een machtig gegeven, zo’n massa zien bewegen, met vaak een vlag bij zich en dan liefst nog zo groot mogelijk.
(Lees verder onder de foto)
Op het terrein van Tor Vergata zaten we tussen één miljoen jongeren van over heel de wereld. De avondwake met paus Leo was onvergetelijk. De paus arriveerde per helikopter en maakte een kleine rondvlucht over de site en in het eerste vak reed hij ook even rond. De avondwake bestond o.a. uit een intense aanbidding van het heilig sacrament, een muisstil moment te midden van die enorme menigte. Nadien barstte de vreugde weer los met zang en dans.
(Lees verder onder de foto)
We probeerden om te slapen onder de blote hemel en kregen voor de eerste keer die week een beetje regen over ons heen. De volgende ochtend maakten we ons klaar voor de slotviering voorgegaan door paus Leo zelf. Voor de viering van start ging reed hij ongeveer twee uur rond zodat hij alle jongeren kon begroeten. Het feit dat we dit kunnen en mogen meemaken is voor mij een onvergetelijk moment. Na de viering keerden we terug naar het Belgisch College om vervolgens, uitgeput, maar met een gevulde rugzak aan ervaringen en vooral een hart vol vreugde, de terugreis aan te vatten naar België.
(Lees verder onder de foto)
Besluit
Deze pelgrimage was een krachtige bevestiging dat Christus leeft in ons, dat geloof jongeren kan verbinden over grenzen heen, en dat we als jonge gelovigen helemaal niet alleen staan. Het Jubeljaar 2025 zal voor altijd een plaats hebben in mijn hart.
In onze bisdommen zal dit plechtige jaar worden afgesloten op zondag 28 december. Op die dag sluiten ook de Heilige Deuren in de Sint-Jan van Lateranen, Santa Maria Maggiore en Sint-Paulus buiten de Muren. Daarna volgt op 6 januari 2026 (Driekoningen) de Heilige Deur in de Sint-Pieter als officieel einde van het Jubeljaar.
(Matthias Van Laere)