De mooie wereld van gerechtigheid is nog veraf. De verbondenheid waar we op hopen is pas mogelijk als we de handen uit de mouwen steken. We houden vol en kiezen ervoor om het juiste te doen.
Week na week steken we in deze advent een kaars aan. Een kaars die vertelt over ‘hoop’. Hoop op een kleine twijg die een nieuwe lente aankondigt. Hoop op een daad van solidariteit voor de mens in nood. Hoop op een medemens die blijft geloven in vrede. Hoop op een samenleving waar iedereen meetelt.
Vandaag steken we de tweede kaars aan. Ze wil in ieder van ons die hoop aanwakkeren dat verandering mogelijk is als we er blijven aan werken.
Bidden we bij dit gebaar:
God, Enige,
met het aansteken van de adventskaars vragen wij:
mogen wij hoopvolle, aanstekelijke mensen zijn
en het steeds meer worden.
Mag het licht ons aansteken
tot geloof in het goede,
tot daden van solidariteit voor wie het moeilijk heeft.
We vragen het U,
samen met allen die zich engageren voor Welzijnszorg,
samen met allen die uitkijken naar de komst
van Jezus, Uw Zoon, ons Voorbeeld.
Amen.
We kijken uit naar de geboorte van God onder de mensen. Jesaja kondigt het aan en ook Johannes de Doper roept in de woestijn dat dit niet veraf meer is, maar vandaag lijkt Gods droom van zo’n wereld van vrede en gerechtigheid verder weg dan ooit. Zijn wij bereid om de handen uit de mouwen te steken om daaraan iets te doen: want er is geen verandering mogelijk als wij niet volhouden, er is geen vrede mogelijk als wij niet solidair zijn met onze naaste.
Bekeer je
Jesaja kondigt de geboorte aan van een gerechtige en onkreukbare telg, afkomstig uit de familie van David. ‘De kleinen zal hij recht verschaffen, gerechtigheid wordt de gordel om zijn heupen’. Hoop. De eerste lezing schetst ons een wereld waar we allemaal naar verlangen: overal heerst verbondenheid en gemeenschap, iedereen respecteert mekaar, solidariteit zorgt ervoor dat niemand uit de boot valt, de liefde brengt ons bij mekaar. Er zal vrede heersen: een vrede tussen alle soorten mensen en volkeren, mensen met de meest verschillende karakters en opvattingen, uit de meest verschillende culturen en levensbeschouwingen.
Een droom die de hoop doet aanwakkeren dat verandering mogelijk is als we er blijven aan werken. Daartoe roept Johannes ook op in de woestijn: “Bekeert u, want het Rijk der hemelen is nabij.” Maar hij voegt er ook aan toe, met een sneer naar de vele Farizeeën en Sadduceeën die hij zag komen, dat wie vasthoudt aan regels, wetten en voorschriften moeilijk kan openstaan voor verandering. “Brengt liever vruchten voort, die passen bij bekering.” Ook ons oordelen over anderen maakt het moeilijk om open te staan voor verandering. Om vruchten voort te brengen, moeten we onszelf daarvan vrijmaken.
Vandaag horen we vele stemmen oproepen tot verandering. Welke stem volgen? Het oordeel ligt bij de vruchten die ze voortbrengen: zijn het goede vruchten? Pas dan kunnen we de vraag beantwoorden: wat kan ik doen voor mensen in armoede.
Geen zorg op twee snelheden
Ons gezondheidssysteem lijkt op papier goed uitgebouwd en financieel goed in elkaar te steken, maar voor mensen die chronisch ziek zijn én in armoede leven, is de realiteit toch minder rooskleurig. Wie ziek is betaalt vaak dubbel: met geld én met tijd. Ziekte lijdt vaak tot inkomensverlies en hoge medische kosten. Daarbij kampt de zorg met capaciteitsproblemen, met wachtlijsten tot gevolg. Deze zorgen ervoor dat kostbare (zorg)tijd verloren gaat. Recent blijkt dat sommige zorgverleners deze situatie gebruiken om extra supplementen te vragen. Wie een extra bijdrage betaalt, wordt sneller geholpen. Zo ontstaan er twee snelheden in de zorg. Dat is onaanvaardbaar. Welzijnszorg pleit ervoor om verder te gaan dan alleen verontwaardiging en roept de overheid op om deze zorg op twee snelheden aan banden te leggen. We verdienen allemaal toegang tot kwalitatieve zorg, zonder financiële drempels of wachtlijsten op basis van inkomen.
Welzijnszorg kiest voor gerechtigheid en roept ons op om solidair te zijn met elk van onze naasten. Want wie arm is moet keuzes maken. Kiezen wij voor solidariteit met wie arm is?
Hoe goed ben jij met onmogelijke keuzes?
De campagne draait rond de onmogelijke keuzes die mensen in armoede dagelijks moeten maken. We dagen iedereen uit om ook onmogelijke keuzes te maken en schotelen je enkele dilemma’s voor. Verrassend, filosofisch, grappig of confronterend… Laat je uitdagen en kies voor één van beide opties. Maar vooral, praat erover en geef op die manier een stem aan wie vaak ongehoord blijft. Zorg mee dat niemand onmogelijke keuzes moet maken.
Bezinning – schoenen
ga eens in de schoenen staan
van wie minder heeft
durf de confrontatie aan
met wie anders leeft
luister naar verhalen
van de straat geplukt
zie het niet als falen
wanneer iets niet lukt
wees gerust daadkrachtig
maar speel niet voor held
zoek vooral aandachtig
waar het schoentje knelt
laat je hart maar spreken
al klinkt dat naïef
geef een hoopvol teken
heb de mensen lief
hou die motivatie vast
blijf er vol voor gaan
wie bewust die schoen past
trekt hem wellicht aan
(Hilde Van Parys)
Lied: ‘Littekens’
Over gekwetst zijn door het leven en daar de tekenen van dragen. We herkennen het allemaal en toch proberen we het vaak zo goed mogelijk te verstoppen. We laten liever onze beste kant zien. Maar zou het niet een verademing zijn, mochten we meer open zijn over onze littekens? Het zou misschien wat druk wegnemen en het gemakkelijker maken om gelukkig te zijn met onszelf.
