De zondag na Pasen noemen we bij ons Beloken Pasen. Een wat vreemd woord, want beloken betekent eigenlijk: gesloten. Zoals een beluik: een kleine binnenplaats tussen huizen, met een poort die ’s avonds dichtgaat. Waarom krijgt een dag van vreugde in de paastijd en het einde van de paasweek zo’n naam?

Omdat het evangelie vertelt dat de leerlingen na de dood van Jezus samen zaten achter gesloten deuren. Ze waren bang, ontgoocheld en onzeker. Hun wereld was klein geworden, bijna opgesloten — zoals een beluik waarvan de poort niet meer opengaat. En precies daar gebeurt Pasen opnieuw: Jezus komt binnen, zonder dat iemand de deur opent, en zegt alleen maar: “Vrede zij u.” Pasen is dus niet enkel het lege graf. Pasen is ook: God die binnenkomt waar wij ons hebben afgesloten.

Daarom heet deze zondag ook de zondag van de barmhartigheid. God komt niet binnen om te verwijten, maar om te herstellen. De leerlingen hadden Hem in de steek gelaten, Petrus had Hem zelfs verloochend. Toch begint Jezus niet over hun fouten. Hij begint met vrede. Barmhartigheid betekent: niet eerst oordelen, maar eerst genezen wat gebroken is. Zoals een deur die niet dicht blijft, maar zacht geopend.Ook wij hebben zo’n beluik in ons leven: een deur die dichtgaat na een ruzie, een stilte die groeit tussen mensen, een teleurstelling die blijft hangen, een schuld waarvoor we ons schamen, een verdriet waar niemand mag aankomen. Wij sluiten gemakkelijk af, maar God blijft komen. Beloken Pasen zegt: geen enkele deur is te dicht voor Hem.Dat mogen wij ook oefenen in het klein. Eerst vrede zoeken in plaats van gelijk halen. Niet alles blijven oprakelen wat gebeurd is. Soms zelf het eerste woord zeggen, een berichtje sturen, nog eens luisteren. Zachter oordelen, want we kennen nooit het hele verhaal van iemand. Barmhartigheid zit vaak in kleine dingen: een bezoek, een kaartje, een naam noemen in gebed.

Na zijn groet zegt Jezus nog: “Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik jullie.” Wie barmhartigheid ontvangt, wordt zelf barmhartigheid. Beloken Pasen sluit Pasen dus niet af, maar opent het in ons leven. Misschien is dat de uitnodiging van deze zondag: de deur van ons hart een beetje vaker open laten.
(priester Nikolaas Vanneste)

Een vergrendeld hart kent veel oorzaken:
angst, verdriet, onzekerheid, boosheid, verlatenheid.
Met kwetsuren van de Gekruisigde is de Kerk gestart.
Daarmee moeten christenen de wijde wereld in.
Een glimlach van de Verrezene is dé sleutel.
Geloven is de vrucht van een ontmoeting
door Hem en met Hem en in Hem…

“Breek onze gesloten deuren open, Heer, moedig ons aan opdat wij, zoals destijds de jonge christengemeenschap, krachtig getuigenis zouden afleggen van uw verrijzenis. Moedig ons aan opdat ook wij onze rijkdom en onze persoon zouden uitdelen aan al wie daaraan behoefte heeft. Dan zullen wij uitgroeien tot een volk van vrede, één van hart en één van ziel. De vrede van de Heer zij altijd met U.“

Bezinning

Vrede zij met u!
Jij met je zoeken en twijfelen.
Jij, Thomas,
ook Didymus, Tweeling, genoemd,
want je schippert tussen
‘wel willen geloven’
en ‘niet kunnen geloven’,
tussen ‘eerst zien en daarna geloven’
en ‘geloven zonder te zien’.

Vrede zij met u.
Laat Gods Geest maar binnen in je leven.
En weet:
als je vergeeft, dan is ’t vergeven,
en als je niet vergeeft,
dan blijft het kwade woekeren.

Vrede zij met u.
Steek je handen uit
en leg ze in de wonden
van de lijdende medemens.
Want dat zijn vandaag
de wonden van de Christus.

Alleen door je te laten raken
kan je tot geloof komen.
Zo sprak de Verrezene
en zo spreekt Hij nog altijd.