Op bedevaart gaan is op pad gaan. Vertrekken en dan maar stappen, stappen en nog eens stappen. Ondanks de blaren, hitte, koude, wind of regen… Ondanks de vermoeidheid en de pijn. Wat bezielt ons eigenlijk? Zijn het de ontmoetingen met andere bedevaarders? Of een ontmoeting met onszelf? Of met God? Zijn het de prachtige landschappen of de landelijke stilte? Is het de fysieke uitdaging? Of juist de geestelijke inspanning? Of beide? Het bidden en zingen? Het goede gesprek of het weldoende zwijgen onderweg? De aankomst in het bedevaartsoord en het bij elkaar zijn in het kerkje? Het offeren van een bedevaartkaars? En het samenzijn achteraf?

Eén ding is zeker. Samen op pad gaan… daar komen we anders en beter van weer thuis!

In de vroege ochtend hing er een bijzondere stilte over de Vuurtorenwijk. Reeds om 6 uur ’s morgens verzamelden 15 moedige voetgangers zich aan de Sint-Antoniuskerk, klaar voor hun bedevaartstocht naar Meetkerke ter ere van Maria. Voor het vertrek werd eerst haltgehouden in de kerk, waar priester Dirk een bezinnend woordje tot Maria richtte en Gods zegen vroeg voor een veilige en welgeslaagde bedevaart. Met dat gebed in het hart en vastberaden stappen gingen de voetgangers op weg.

Later die ochtend, omstreeks 9.45 uur, sloten ook 20 fietsers zich aan bij de bedevaart. Samen vormden zij een mooi pelgrimsgezelschap, gedragen door geloof, traditie en kameraadschap. Onderweg werd er in totaal aan vier kapelletjes haltgehouden, telkens met een moment van stilte, een gebed en een eerbetoon aan Maria. Deze korte rustpunten boden niet alleen geestelijke verdieping, maar versterkten ook de verbondenheid tussen de deelnemers.

De tocht vond haar hoogtepunt bij de kerk van Meetkerke, de laatste en meest betekenisvolle halte. Daar verzamelden zich uiteindelijk 52 deelnemers, waaronder ook mensen die met de wagen waren toegekomen om later de voetgangers veilig naar huis te brengen. Met deze indrukwekkende opkomst werd het oude record van 47 aanwezigen ruimschoots verbroken.

In de kerk werd nog een gezamenlijk gebed gebracht ter ere van Maria, gevolgd door enkele ingetogen en warme Marialiederen. Ook werd een kaars aangestoken als dank voor deze bedevaart. Het was een moment van diepe rust en dankbaarheid, waarin geloof en gemeenschap samenkwamen.

Na deze spirituele afsluiting zakte het hele gezelschap af naar De Moerbeieboom, een gezellige brasserie waar men plaatsnam op het zonnige terras. In een schitterend zonnetje, met een prachtig zicht op de uitgestrekte polders, werd nagepraat en genoten. Alle deelnemers werden er getrakteerd op een consumptie, aangeboden door priester Dirk, een geste die bijzonder werd gewaardeerd.

Alles was verlopen volgens de aloude tradities. De vreugde en tevredenheid waren duidelijk voelbaar bij iedere deelnemer. Priester Dirk bedankte iedereen hartelijk voor hun aanwezigheid en engagement en toonde zich bijzonder opgetogen over de grote opkomst voor deze 23ste bedevaart, een initiatief dat ooit op gang werd gebracht door een inmiddels bekende overleden parochiaan. Zijn inzet en geloof leven voort in deze jaarlijkse tocht.

Moge Maria en de Heer hem goed verzorgen.

Deze bedevaart was opnieuw een dag om te koesteren: een dag van geloof, vriendschap, dankbaarheid en diepe verbondenheid.
(Dennis)