De Duynewake bestaat intussen 22 jaar. Toch kon de herdenking niet elk jaar plaatsvinden. Eén editie moest worden afgelast door slecht weer. Net die afgelasting vormde later de inspiratie voor De Traverse, het beklijvende toneelstuk dat de dag erop werd opgevoerd in het Staf Versluyscentrum. Een tweede keer maakte de coronapandemie een bijeenkomst onmogelijk. Daardoor was het dit jaar de tiende keer dat de Duynewake daadwerkelijk kon doorgaan. En wat voor een editie werd het!
Veel volk voor de Vissersmis
Onder een stralende zomerzon verzamelden ongeveer 400 mensen aan de Visserskapel voor een ingetogen maar hoopvolle herdenking van alle Bredense zeelieden die op zee het leven lieten. Ook verschillende vissersfamilies die recent een dierbare verloren, waren aanwezig. Samen vormden zij een warme geloofsgemeenschap die herinnerde, bad en hoop putte uit het geloof.
Het thema van deze jubileumeditie was “Gedreven door de zee”. Als symbool stond een scheepsschroef centraal. Die blijft vrijwel onzichtbaar onder het wateroppervlak, maar is de kracht die een schip vooruitstuwt. Zo worden ook mensen gedreven door iets dat vaak onzichtbaar is: de liefde voor hun gezin, de verbondenheid met de zee, hun roeping, hun geloof of de hoop die hen telkens opnieuw doet verdergaan.
De eucharistieviering werd voorgegaan door beide pastoors. Misdienaars uit Sint-Rikier en Sint-Antonius verleenden hun medewerking, terwijl lectoren uit de verschillende parochies de lezingen verzorgden. Het Rikierskoor gaf de viering een warme muzikale omlijsting. Een bijzonder mooie bijdrage kwam van de jonge bugelspeelster Emma Oosthuyze uit Kortrijk, die met haar muziek vele aanwezigen wist te raken. Zij had speciaal voor de gelegenheid ook zelf muziek geschreven voor dit evenement. Na de communie bracht Augustijn nog een prachtig lied, dat de viering een persoonlijke toets gaf. Na de viering en later op de avond zou hij ook een optreden verzorgen.
(Lees verder onder de foto’s)
Overleden zeelieden herdacht aan de vloedlijn
Na de eucharistie trok iedereen in processie naar de vloedlijn. Omdat de zee dicht bij het strand was en het hoogtij niet lang voorbij, konden velen gemakkelijk aansluiten. Dankzij een uitstekende geluidsinstallatie kon iedereen luisteren naar de bezinning en het zegengebed aan de zee. De misdienaars van Sint-Rikier Bredene-Dorp brachten er bovendien een verzorgd vlaggezwaainummer, terwijl de klanken van de doedelzak en het Rikierskoor met het Visserslied en het Salve Regina voor een sfeer van verbondenheid en eerbied zorgden.
Dit jaar waren er geen redders aanwezig om de bloemen in zee te brengen. Daarom trok pastoor Nikolaas zelf zijn schoenen uit en stapte blootsvoets de zee in om de bloemen ter nagedachtenis van de overledenen aan het water toe te vertrouwen. Ondertussen nam pastoor Dirk even de monstrans over, die samen met het beeld van Onze-Lieve-Vrouw ter Duinen in de processie was meegedragen. Een bijzonder woord van dank gaat ook naar de dragers van het Mariabeeld, onder wie Kristine, de echtgenote van parochieassistent Johan, die de algemene coördinatie van de Duynewake op zich nam. Aan de vloedlijn werden de aanwezigen actief betrokken bij de herdenking. Samen hielden zij de naamkaartjes vast van de 43 Bredense zeelieden die op zee om het leven kwamen. Zo kregen hun namen opnieuw een plaats in ons midden.
(Lees verder onder de foto’s)
Sfeervol ontmoetingsmoment met Augustijn
Na de zeezegening aan de vloedlijn vulde de Visserskapel zich mondjesmaat terug met mensen die de viering bijgewoond hadden, maar ook met anderen die speciaal afgezakt waren voor het optreden van Augustijn. Maar eerst kon de inwendige mens versterkt worden met lekkers uit de Noordzee, een garnaalkroket of een ‘stute met e ploate’. De vele vrijwilligers, ook aan de bar, zorgden met de glimlach voor een vlotte bediening. Elk vond zijn plaatsje in het mooie groene decor, er werd volop verbroederd, het was er echt gezellig vertoeven. Rond 20.45 uur nam ‘troubadour’ Augustijn ons een goed uurtje mee in zijn rijke oeuvre aan liedjes, nu eens serieus dan weer met een kwinkslag. Het warme applaus achteraf was gemeend. Met zijn West-Vlaams repertoire mag hij terecht ‘uit de schouwte’ treden van zijn vader. Na nog een goeie pint en een fijne babbel werd met de enthousiaste groep vrijwilligers de sfeervol ingerichte Visserskapel terug in zijn oorspronkelijke staat achtergelaten.
(Lees verder onder de foto’s)
De tiende Duynewake bewees opnieuw hoe levend deze traditie is. Gedragen door geloof, muziek, gebed en de verbondenheid tussen mensen werd het een editie die nog lang in het hart van velen zal nazinderen. Dankjewel! Tot in 2028…
(pastoor Nikolaas & Johan Vervaeke)
Meer foto’s van de Duynewake 2026 ontdek je via onderstaande link, met dank aan Dennis Vercnocke, Danny Vanhevel, Piet Tramaseur, Rik Borremans, Kristine Decroos & Johan Vervaeke
https://myalbum.com/album/hoaHPgmVVwMLLR
