Wat een verschil met vorig jaar! Voor de tweede wijngaardzegening mochten we op het zonnige domein van Pieter en Nathalie Vitse Boydens zo’n honderd mensen verwelkomen. Niet alleen het publiek was gegroeid, ook de wijngaard zelf liet duidelijk zien dat er iets in beweging is: aan de ranken hingen meer en vollere trossen druiven, volop in ontwikkeling. En er was nog meer nieuws. De eerste oogst is ondertussen gebotteld. De wijn had intussen voldoende kunnen rijpen om tijdens de wijngaardzegening ook door de aanwezigen geproefd te worden. Een frisse mengeling van de cepages Pinot Gris en Chardonnay, die alvast deed dromen van wat deze wijngaard in de toekomst kan voortbrengen. Want het uiteindelijke doel blijft: schuimwijn maken. Daar wordt nog steeds met geduld en enthousiasme naartoe gewerkt.
Samen met hun zoon Jeroen dragen Pieter en Nathalie de zorg voor de wijngaard. Als wijnbouwers kregen zij dan ook een belangrijke plaats in de zegening. Pieter verwelkomde de aanwezigen en vertelde hoe wijnbouw niet alleen een ambachtelijk, maar ook een spiritueel proces is. Je kunt veel doen: planten, snoeien, verzorgen en oogsten. Maar uiteindelijk heb je niet alles in handen. Zon en regen, warmte en koude, groei en rijping… er blijft altijd iets dat je moet ontvangen.
Na het bidden van Psalm 80 – God van de wijngaard, draag zorg voor uw volk – werd een zegeningsgebed uitgesproken over de wijngaard, de wijnbouwers en iedereen die er mocht samenkomen. Het vertrouwen op Gods zegen kreeg ook letterlijk een plaats in de viering. Pieter en Nathalie hielden samen een Etruskisch wijnritueel: enkele druppels van de eigen wijn werden via een schaal in het vuur gedruppeld, als een eeuwenoud gebaar om een behouden en goede oogst af te smeken. Even later werd ook wijn op de aarde geplengd. Pieter goot de wijn in een kruisvorm over de grond: een eenvoudig en krachtig teken van dankbaarheid en vertrouwen. Daarna werden de wijnranken gezegend met gewijd water door pastoor Nikolaas.
En toen was het tijd om niet alleen de wijngaard, maar ook de ontmoeting te vieren. Met een drankje en een hapje genoten de aanwezigen van de zon, het domein en vooral van de gezellige sfeer. De eerste eigen wijn mocht natuurlijk niet ontbreken! Voor velen was het een unieke belevenis: een viering midden tussen de wijnranken, waar geloof, natuur, arbeid en feest zo mooi samenkwamen. Meer dan eens klonk dan ook de wens: “Volgend jaar zijn we er opnieuw bij!” De wijngaard groeit. De wijn rijpt verder. En misschien groeit er stilaan ook een mooie traditie rond deze bijzondere plek. Eén ding is alvast duidelijk: wie er dit jaar bij was, kijkt met nieuwsgierigheid uit naar de volgende oogst… en naar de eerste echte schuimwijn van de wijngaard.
(pastoor Nikolaas)
